Veel (bestuurders van) scholen zijn goed in “beleid & plannen maken”. We hebben nog wat te leren als het gaat over het daadwerkelijk realiseren in de praktijk. Dat is ook niet makkelijk. Zeker omdat in het onderwijs “draagvlak” van bepaalde spelers te vaak een dominant-voorwaardelijk criterium is. Dán heeft degene die het minste wil, de meeste invloed. Kort-cyclisch (be)sturen is te vaak “beladen”, terwijl het juist voor de onderwijswereld zo nuttig kan zijn. We noemen iets een “project”, maar dat lijkt soms meer cosmetisch, terwijl we eigenlijk blijven doen wat we altijd al deden.
Zeker voor projecten met een realiserend/executief karakter moet je zeker aan mij denken. Mijn doel- en resultaatgerichtheid en pragmatische insteek komen daarbij goed van pas. Voor mij heeft elk project een begin en een specifiek einde. We maken heldere afspraken over het beoogde resultaat en de gewenste impact. In getal & maat. En ik vind het heel belangrijk om gelijkgericht te raken rondom onze verwachtingen. Graag bespreken we dát via het T3 principe: wanneer zijn we straks Trots (boven verwachting), wanneer Tevreden (conform verwachting) en wanneer zijn we Teleurgesteld.
Sommige projecten kunnen beter worden opgedeeld in kleine delen. In de agile-wereld spreken we dan van “sprints”… waarbij elke sprint een resultaat met gebruikswaarde oplevert.
Ik werkte als programma manager bij O2G (ca 30 scholen), waarbij ik de regie voerde om een aantal organisatie-brede strategische thema’s samenhangend in de praktijk te realiseren.
